திருநாகைக்காரோணம்

வளைந்த பிறையாகிய தலைமாலையின் வெண்மையான ஒளியுடன், வேனிற் காலத்தில் பூத்த கடம்ப மலர்களையும் கலந்த சடையுடையவன்; வானநாடன்; அமரர் பெருமான்; அவனுக்கு இடமாவது, நெய்தலங் கானலாகிய வேலி சூழ்ந்த கடல் நாகைக் காரோணமே.

மலையொன்றை வில்லாகக் கொண்டு மதில்கள் மூன்றனையும் ஒருசேர அழித்தான், விளங்கும் கண்டத்தில் ஆமையைப் பூண்டான்; அவனுக்கு இடமாவது, உயர்ந்து அலைந்து வருகின்ற வெள் அலைகள் மல்கிய கருங்கடலின் கலங்கிய ஓதமுடைய கழிகள் சூழ்ந்த கடல்நாகைக் காரோணமே.

தேனுடைய கொன்றை மலர்மாலையை விரும்பும் உயர்ந்த தலைவருக்கு இடமாவது, நாற்றம் மிகவும் உடைய கடல்தாழை, நெய்தல், தளிர் மிக்க ஞாழல் மரங்கள், வளைந்த புன்னை, முல்லை வெண்மலரின் முகைகள் பரந்த பூம்பொழில்களும் கரிய ஓதக் கழிகளும் சூழ்ந்த கடல்நாகைக் காரோணமே.

வண்டு பாட வளரும் கொன்றை மலர்மாலையை மதியுடன் குளிர் கங்கை தங்கும் கொண்ட கோலம், 'குருள் குஞ்சி உள் உண்டு போலும்' என வைத்து உகந்தவர்க்கிடம் ஆவது, கண்டல் வேலியும் கழியும் சூழ்ந்த கடல்நாகைக்காரோணமே.

முலைக்கச்சு விளங்கும் பொலிவுடைய அழகிய மங்கையர் மகிழ்ந்து வழிபடவும் கங்கை நீர் தங்கும் பொலிவுடைய சடையில் அழியாத வெண்பிறை விளங்கவும் போரில் விளங்கும் சூலப்படை பொருந்திய கையராகிய சிவபிரானுக்கு இடமாவது; கார்மேகம் போலும் கரிய நிறமுடைய கழிகள் சூழும் கடல்நாகைக் காரோணமே.

விடையை ஏறுபவர்; நஞ்சுடைய பாம்பினை அரைக்குக் கச்சாக அசைத்த விகிர்தர். படையாகிய பூதங்கள் பலபாடக் கூத்தாடும் பரமர்; உடையாக வேங்கையினின்றும் உரித்த தோலை உடையவர்; அவருக்கு இடமாவது, மிக்க செல்வமுடையதும் கழிசூழ்ந்ததுமாகிய திருநாகைக்காரோணமே.

பொய்த்து வாழ்பவர் மனத்தைப் பாழ்படுத்துபவர்; மலரால் பூசனை செய்து வாழ்பவர்; சிவனுடைய திருவடிக்கே செலுத்தும் சிந்தையை உடையவர் ஆகியோர் தன்னை அடையும் பொருட்டு எழுந்தருளிய அழகுடைய நக்கர்; அந்த எம்மானுக்கு இடமாவது தாழைகளாகிய வேலி சூழ்ந்த கடல் நாகைக்காரோணமே.

இருபது தோள்கள் உடையான் ஆகிய இராவணனின் முடிகள் பத்தும் இற்றுப் போகுமாறு தன் சிவந்த விரலால் அடர்த்த சிவனுக்கு இடமாவது, கருமை நிறத்த நீரில் திரண்டு வரும் வெண்மையான அலைகள் நிறைந்த பெரிய கடல் பேரொலி செய்யும் கழிசூழ்கடல்நாகைக் காரோணமே.

தாமரை மலரில் வாழும் பிரமனும், திருமாலும் அறிவு மயங்கி ஐயுற நின்ற பெருமானுக்கு இடமாவது, வளமான வெள் அலைகள் மல்கிய கடல் ஓதம் நிறைந்த கழிசூழ் கடல்நாகைக்காரோணமே.

உடலில் ஆடையின்றி அலைகின்ற சமணரும், மண்டையில் பெய்த உணவைப் பிண்டமாக்கி உண்டு உழல்கின்ற தேரரும் விரும்பிக் காணாத வகை நின்ற தலைவருக்கு இடமாவது ஆழமான ஓதக் கழிசூழ் கடல்நாகைக்காரோணமே.

குளிர்ந்த நீர் நிறைந்து கால்வழியே பாய்ந்தொழுகும் வயல்கள் மிக்க காழியான், கேள்வி ஞானமுள்ள தமிழ் ஞானசம்பந்தன், நல்ல அடியவர்களின் முன்தான் வல்லவாறு புனைந்து ஏத்திப் பாடிய திருநாகைக்காரோணத்து வளமான இத்திருப்பதிகத்தைச்சொல்லுவார்க்கும் இவை கேட்பவருக்கும் துயரில்லையே.