திருப்புகலூர்

தேன் துளிக்கும் மலர்களைச் சூடிய குழலினராகிய இளைய மகளிர் ஆடுதலால் நாற்றம் விரவும் நீர்ப்பரப்பில் துள்ளும் செங்கட் கருங்கயல்கள் பாயும் திருப்புகலூர்தனுள் சந்திரசேகரன், திரிபுரத்தை ஒரே அம்பால் எரியூட்டிய எங்கள் பெருமான், அவருடைய திருவடியை நாளும் வழிபட இடர்கழியும்.

உடம்புடன் வாழ்ந்த காலமும், வாழ்கின்ற காலமும் இவையென அறிதிரேல், இறைவனை ஏத்தாது வீணாகக் கழிந்து போன நாள் இறந்த நாள். விதியில்லீர்காள்! பிறைச்      சந்திரனை அணிந்த சடையினானுடைய புகலூரையே ஆராய்ந்த உள்ளம் உடையீர்காள்!உங்கள் துயர் தீரும்.

மடைகளில் நெய்தல், கருங்குவளை, செந்தாமரை மலர்கள், பக்கங்களில் செந்நெல் விளைகின்ற கழனிகள் மல்கிய திருப்புகலூர்தனுள், தொடுக்கப்பட்ட மாலை போல மலர்கின்ற கொன்றையைப் புனைந்தான். சந்திர சேகரனை, அடையப்பெற்ற புண்ணியம் உடையவர்கள் தேவலோகத்தை ஆளப் பெறுவார்களே.

பூவும் நீரும் நிவேதனமும் சுமந்து சென்று, திருப்புகலூரையே நாவினால் பலமுறையும் பயின்று ஏத்துதல் ஒழியார்; செவித்துளைகளில் புகலூரின் பெருமையை அல்லால் யாதுங்கேளார் அடியார்கள். இவை செய்யாத நாள்கள் ஓவும் நாள் என்றும் உணர்வொழிந்த நாள் என்றும் கொள்ளவே.

சேவல் அன்னம் கன்னிப் பெடையைப் புல்கித் தளர்ந்து அழகிய நடையினவாய் 'பொன்னங்காஞ்சி மலர்ச்சின்னம் மாலும்'திருப்புகலூர் தன்னுள், முன்பு மும்மதில்களையும் எரித்த மூர்த்தியின் திறத்தினை நினையுங்கால் இன்னர் என அறியவொண்ணாத பெரியர், ஆயினும் அனைவரும் தொழுது ஏத்தச் சிறிது எளியரே.

உயர்குலத்திற் பிறந்தவராகுக அல்லது குலம் இல்லாதவராகுக; மலரில் ஊறுகின்றதேன் வயலெல்லாம் பரவும் மணங்கமழும் புகலூர்தனுள் பிறை நிலவு இருக்கும் சடையை உடைய அடிகளின் பாதம் நினைந்து; குணங்களைப் புகழ்வார் யாவர், அவர் உலகில் நல்ல கதியைப் பெறுவர்.

ஆண் எனவும் பெண் எனவும் நின்றார் என்றாலும், பாம்பினை மாலையாகப் பூணுவர் என்றாலும், புகலூருக்குச் செல்வம் ஆயினான்; ஊணாக ஊரார் இடும் பிச்சை ஏற்று உண்டு உடையாகக் கோவணம் விரும்பும்; எளியவர் என்றாலும் அந்த எம்பெருமானையே பிரான் என்பர்.

நெஞ்சே! நீ உய்ய வேண்டுவையாயின் போத எழுக! உயர்ந்த இலங்கையர்கோன் இராவணன் கைகள் தளரக் கையால் மலையை எடுத்தானை ஓர் விரலினால் சிதைத்தருள வல்ல சிவன் எழுந்தருளியுள்ள இடமாகிய பூம்பொய்கை சூழ்ந்த திருப்புகலூரைப் புகழ்ந்தால் மெய்ப்பொருள் கிட்டும்.

சக்ராயுதத்தானும் நான்கு முகமுடைய நெறியண்ணலும் இறைவன் இருக்கும் இடமிது. ஆம் என நிலைபெறுத்திக் கூறி ஏத்தப் போக நெருப்பாக உயர்ந்தான். முருகனுடைய தந்தை; அவனே சரணாகும் என்று புகலூரையே தலை வணங்குமின்! நிலவுலகெல்லாம் உமக்குப் புகழும் செல்வமும் பெருகும்.

வியர்வை நீர் பாய்ந்த மேனியராய், உடையைத் துறந்து திரியும் சமணர்களும், துவராடையால் உடலைப் போர்த்திய அரசமர நீழலராகிய தேரரும் ஆராய்ந்து மெய்யென்றுஉணரார்; திருப்புகலூர்தனுள் கங்கை நீரைச் சடையிற் கரந்த தேவன்; அவருடைய பாதங்களைத் தொழுது உய்ம்மினே!

அறிவு நிறைந்த பெரியோர்கள் ஏத்தும் திருப்புகலூர்தனுள் திருநீற்றினைப் பூசும், எருதேறியை, அழிவிலாத அனலாடுவானைத் திருஞானசம்பந்தன் சொன்ன இத்தமிழ்த் திருப்பதிகத்தைப் பாடப் பாவம் கெடும்.