திருக்கேதாரம்

வண்டுகள் பாட, அவ்விசைக்கேற்ப மயில்கள் ஆட, மகிழ்ச்சியால் மான்கன்று துள்ள, மருண்ட கெண்டைமீன்கள் பாயச் சுனையில் நீலமலர் மொட்டு விரியும் திருக்கேதாரமே, தொண்டர்கள் ஐம்புலன்களாகிய அஞ்சத்தக்க களிறுகளையும் அடக்கிச் சுரும்புகள் மொய்க்கும் பருவத்தில் உள்ள மலர்களை இண்டையாகக் கட்டி வழிபாடு செய்யும் இடம் என்பரால்.

விரிந்த மலர்களில் தேனை உண்டு கிளர்ந்து வரும் வண்டுக்கூட்டம் கீதம் பாட இளமந்தி கேட்டுத் துள்ளும் கேதாரமே, விண்ணோர் பலரும் பாதம் பரவிப் பணிந்து ஏத்த வேதம் நான்கினையும் அங்கங்கள் ஆறினையும் புராணங்கள் பதினெட்டையும் விரித்தாருக்கு இடம் என்பர்.

மந்தி பாயவே, சரேலென்று கிளைகளில் உள்ள மலர்கள் சொரிந்தும் முரிந்தும் உதிர்ந்த பூக்கள் மணம் நாறக் கிளருஞ் சடை எம் தந்தையின் கேதாரமே, புலர்வதன் முன் எழுந்து வந்து, நீரில் புரோதயம் மூழ்கி முனிவர்கள் பலர், 'எந்தை எம்மான்' என நின்று இறைஞ்சும் இடம் என்பர்.

கிளிப்பிள்ளைகள் துள்ளிக்கொண்டு கிளி பயில்வதைக் கேட்டுத் தாய்க்கிளி பிரியாது பிரிந்து சென்று தினைக் கதிரைக் கொய்துவந்து பிள்ளைக் கிளிகளின் வாயினில் ஊட்டும் காட்சியை உடைய திருக்கேதாரமே, மன ஊக்கமிக்கவர்கள், குதிரை முகம் உடையவர்கள், ஒற்றைக் காலுடையவர்கள், இகழ்தல் இலாத இமையோர்கள் சேரும் இடம் என்பர்.

ஏர்கொண்டு நிலத்தை உழுவோரைப் போல, இரை தேடும் பன்றிகள் புழுதி மண்ணைக் கிளைக்க, மாணிக்கங்கள் சிதறும் திருக்கேதாரமே, ஊழி பலவும் அறியும் உணர்வுடைய சிவயோகிகள் வேதத்தில் உள்ள ஒள்ளிய பொருள்களால் வாழ்க எம் தந்தை என வந்து இறைஞ்சும் இடம் என்பர்.

முசுக்கள் தம் கிளையுடன் நாளும் மாமரத்திலேறி மாவின் இனிய கனிகளை உண்டும், பலாவின் கனிகளைக் கீறியுண்டும், துள்ளி விளையாடும் திருக்கேதாரமே, திருநீற்றினை நிறையப் பூசி, நீர்மூழ்கி, நிலத்தில் உண்டு உயர்ந்த மலைகளின் மேல் தங்கும் தெளிந்த சிந்தையுடையராகிய விரதிகள் சேரும் இடம் என்பர்.

காற்று வீச, மரங்கள் அசைய வேங்கைப் பூக்கள் கற்பாறைகள் மேல் கிடக்க, அதனைக் கண்ணுற்ற வேங்கை வேறொரு வேங்கை எனச் சினங்கொண்ட முகத்தைக் காட்டும் அத்தகைய காட்சியுள்ள கேதாரமே, உமையைத் தன் பாகத்தில் கொண்டவர்; மறை ஓதி வானவர்களால் தொழப்படுபவர்; தொடர்ந்து நம்மேல் வினைகளைத் தீர்க்க நின்றவர் ஆகிய சிவபிரானுக்கு இடம் என்பர்.

குரா, கோங்கு, குளிர்ந்த அசோகு,ஞாழல்,சுரபுன்னை மேல் முறையாக அழகிய வண்டுகள் பண்ணொலி செய்யும் திருக்கேதாரமே முழங்குகின்ற கடலிடை அழகிய இலங்கையின் அரசன் இராவணனைக் கயிலை மலையின் கீழ் அவன் அஞ்சி அலற ஊன்றி அடர்த்த சிவபெருமானுக்கு இடம் என்பர்.

தன்னுடைய நிழலைப் பிறிதொரு வேழம் எனக் கருதிச் சினந்து நிழலை விரும்பிஇறங்கும் களிற்றின் வெண்மருப்பினை சிங்கம் பிளந்து அடிக்குருத்தினை உண்ண முத்துக்கள் உதிரும் திருக்கேதாரமே பூமியை அகழ்ந்தும் காணார், வானத்தில் உயர்ந்து பறந்தும் அடையார்; மனங்கலங்கி அவர் பணிந்து தத்தம் முடிகளைச் சாய்த்து வணங்க நின்றவருக்கு இடம் என்பர்.

அடுத்து நின்று தாம் உரைக்கும் அறவுரைகள் கேட்டவர்களுடைய வினைகளைக் கெடுக்க என்றே நின்ற சிவபெருமானது இடம் கடுக்காயைத் தின்று கழியிலுள்ள மீன்களைக் கவருவாராகிய தேரர், அழுக்குடம்பினராகிய சமணர், இவ்விரு கூட்டத்தாரும் துன்பத்தினை செலுத்துவர்; இவர்களால் அடைய முடியாத திருக்கேதாரம் என்பர்.

செந்நெல் விளை கழனிகள் மலிந்த வயல்களையுடைய காழியான், சுனைகள் பொருந்தியதும், இமையோர் உறைகின்ற சிகரங்களை உடையதுமாகிய திருக்கேதாரத்தைக் குறித்து ஆய்ந்து சொன்ன அருந்தமிழ்ப் பாடல்களாகிய இப்பத்தினையும் இசைக்க வல்லவர் அரசராகி உலகத்தை ஆண்டு பரமவீடாகிய சிவகதியைப் பெறுவார்.