திருவாய்மூர்

வளரும் இளங்கொம்பு போன்ற உமை பாடவும் தாளம் இடவும் ஒருதாளை எடுத்து வீசி, கிளர்ந்தெழும் மணியுடைய பாம்பினை அரையில் கட்டி ஆடும் வேடமுடைய பொய்ம்மையார்; பசை கொண்ட இளமுலையருக்கு அருள் நல்கி, வெண்ணீறணிந்து, சென்னியின்மேல் வளரும் இளமதியமொடு, 'அன்புடையீர்! (அப்பரே)' திருவாய்மூர் அடிகள் வருவாரே.

செந்தழல் போலும் வடிவினர்; திருநீற்றினைப் பூசியவர்; விரிந்த கோவண ஆடையர்; அதன்மேல் இறுக்கிப் பாம்பினைக் கச்சாகக் கட்டியவர்; இசையுடன் பாடிக் கொண்டு வாயிற்கடைகள்தொறும் பிச்சை தேர்வார்; என்சிந்தனையுட் புகுந்து எனக்கு அருள் செய்தவர்; செஞ்சுடர் வண்ணர்; அவருடைய திருவடிகளைப் பரவவும், வந்தனைகள் பல செய்யவும் 'அன்புடையீர்! (அப்பரே)'திருவாய்மூர் அடிகள் வருவாரே.

பண்ணிசையில் சிறந்த வீணையர்; தேவர் கூட்டத்தால் அறியப்படாதவர்; நஞ்சுண்டதனால் பொலிந்த மிடற்றினர்; உள்ளம் உருகி நினைக்கின் உடன் ஆவர்; திருநீற்றுப் பொடி அணிந்த மார்பினர்; பொன்போலச் சுடரும் சடையின்மேல் விளங்குகின்ற அழகிய பிறையுடன், 'அன்புடையீர்! (அப்பரே)'திருவாய்மூர் அடிகள் வருவாரே.

அழகிய நெற்றியின் மேல் ஒளிசெய்கின்ற பிறைமதியம், தாக்குதலைச் செய்யும் பாம்பு, கங்கையாறு ஆகியனவெல்லாம் மூழ்கும்படியாக விரிந்த சடையினர்; விடையேறி, யான் மருள வந்து உள்ளத்தைக் கவர்ந்த விகிர்தனார்; பூணூல், திருநீற்று அணி பொலிவு செய்யும் மார்பினர்; சத்திய ரூபர்; பொன்போல ஒளிரும் பாம்பினை அரைக்கு அசைத்து, அன்புடையீர்! (அப்பரே)'திருவாய்மூர் அடிகள் வருவாரே.

இருள்நிற நஞ்சினை அமுதமென நண்ணிய அமரர்கள் உடல் அஞ்சன மணிவணம் கொள, தன்னுடைய மிடறிடம் அணிகொள, உமையம்மை நடுங்க வெஞ்சினத்ததாகிய பெரிய களிற்றின் தோலினைப் போர்த்த தன்னுடைய நிறமும், அந்நஞ்சின் கரிய நிறமாய் அவ்வஞ்சனை வடிவுடன், 'அன்புடையீர்! (அப்பரே)' திருவாய்மூர் அடிகள் வருவாரே.

அகவிதழ்களையுடைய மலர்களைச்சூடிய விரிந்த கூந்தலை உடைய மகளிர் தம்முடைய கழலணிந்த திருவடிகளைப் பரவிப் போற்ற, சந்தியா காலத்தில் எரியேந்தி அழகுடன் மகாசங்காரதாண்டவம் ஆட வல்லார்; தாம் சொல்லிய மறைகளை இசையுடன் பாடியவர்; இளம்பிறையைச் சூடியவர்; ஒரு காதில் தோடும் பெய்து புலித்தோலுடுத்து, 'அன்புடையீர்! (அப்பரே)'திருவாய்மூர் அடிகள் வருவாரே.

மணமுள்ள கொன்றையாகிய நன்மலர்கள் விளங்கிய கண்ணியர்;      விண்ணவராகிய சூரிய சந்திரர் போல ஒளி சிதறும் முடியணிந்த இறையவர்; தெருக்களில் மகளிர் முறைமுறையே பிச்சையிடப் புன்முறுவல் செய்வார்; திருநீறு பூசிய மார்பகத்தில் பொன்னால் ஆன பூணூலைப் போல் மிளிர்வதொரு பாம்புடையவர்; கூரிய நுனை உடைய மழுவினர், 'அன்புடையீர்! (அப்பரே)' திருவாய்மூர் அடிகள் வருவாரே.

இணை இணையாகக் கட்டிய புது மலர்கள் மணங்கமழ்கின்ற கொன்றைக் கண்ணியர்; வீணையர்; அவ்வீணையைப் போலப் பாடிக்கொண்டு, எண்மடங்கு சந்தனம் அணிந்து உமை துணையாக இறைவன் உறையும் ஊர் எது என வினவில், பட்டாடை அணிந்த அகன்ற அல்குலையுடைய மகளிர், விரிந்த குழலை உடையவர், பாவையனையர் பலியினை எதிர்கொண்டு இட, வட்டணை யாடலொடு, 'அன்புடையீர்! (அப்பரே)' திருவாய்மூர் அடிகள் வருவாரே.

பன்றியின் கொம்பு, அழகிய ஆமையோடு இரண்டையும் தம்மில் இசையப் பூண்டவர்; ஒரு எருதினை வாகனமாகவும், கானகத்தைத் தம் உறைவிடமாகவும் கொண்ட கள்வர்; அவர் கனவில் எனக்குத் துயர் செய்து, வண்டுகள் தேனினை உண்ண மலர்கள் உந்தி விம்மத் திகழ்கின்ற பொன்போல் ஒளி வீசும் சடையின் மேல் விளங்குகின்ற தூய நன்பிறைமதியொடு, 'அன்புடையீர்! (அப்பரே)'திருவாய்மூர் அடிகள் வருவாரே.

வெண்பிறையைச் சூடியவர்; ஒளிவீசும் சடைமுடியினர்; திருநீற்றுப் பொடி பூசியவர்; சுடர் ஒளி மழுவினர்; வண்டுகள் மொய்த்து இசைபாடுகின்ற கொன்றையந் தாரினைப் பூணூல் பாம்பு ஆகியவற்றினொடு மார்பில் ஆசையுண்டாக அணிந்து, செங்காந்தள் அரும்பு போன்ற விரல்களையுடைய மகளிர், கைகள் கூப்பி பலி ஏற்றுக் கொள்ளுமாறு குறையுற்று எதிர் கொணர்ந்து இட, வறண்ட பிரம கபாலத்தை ஏந்திக் கொண்டு, 'அன்புடையீர்! (அப்பரே)' திருவாய்மூர் அடிகள் வருவாரே.

திங்களுடன், மலைபோல உயர்ந்த பொழிற்சோலை, தேனலங்கானல்களை உடையது திருவாய்மூர்; அங்கு, நால்வேதங்களும் ஆறு அங்கங்களும் பாடல்களும் முழங்க, தீவண்ணராகிய சிவனின் அடியைப் பரவி, நம்முடைய வினைகளெல்லாம் கெட, மொழிய வல்லவர் திருஞானசம்பந்தர்; அவருடைய இந்தத் தமிழ் மாலையை மனத்தில் நிறுத்தித் தொழுது எழுவார் தமராவர்; அவருடைய நெறி உலகுக்குத் தவநெறி.