திருக்கோட்டூர்

நீலநிறமுடைய ஆலகால விடத்தை உண்ட கண்டனே! நெற்றியில் ஒப்பற்றகண்ணை உடையோனே! ஒற்றை விடையனே! சூலம் பொருந்திய கையனே! நெருங்கியபசும்பொழில்கள் சூழ்ந்து அழகாய பொலிவுடைய சிறந்த மலர்களின் மணம் கமழ்கின்ற ''திருக்கோட்டூர் நற்கொழுந்தே' என்று தொழுது எழுவார்கள் இவ்வுலகில் மிகவும் புகழ் பெறுவர்.

செந்தாமரை மலரிதழ் போன்ற செம்பஞ்சுக் குழம்பு பூசப்பெற்ற சிறிய பாதங்களையும் மெல்லிய விரல்களையும் அல்குலையும் உடைய மங்கையர்; மயிலெனச் சாயலையும் குயில் கிளியென மிழற்றிய மொழியும் உடையவர்கள். மென்மையான கொங்கையர் ஆகிய மங்கையர் பலரும் கூட்டமாகக் குணலைக் கூத்து ஆடுவர்; அத்தகைய ஊராகிய கோட்டூரில் நற்கொழுந்தே என்று தொழுது எழுவார் ஐயமே இன்றிச் சங்கரன் திருவருளை எளிதாகப் பெறுவர்.

நல்ல மலர்களைக் கொண்டு தொழுதெழும் அடியவர்களுக்கெல்லாம் நம்பனார்; செம்பொனாற் செய்யப்பட்டது போலும் அழகு திகழ்கின்ற முலையினராகிய வாழ்க்கைத் துணை நலத்துடன் நல்ல கொழுகொம்பு அன்னவர்கள் தொழுது ஆடித் 'திருக்கோட்டூர் நற்கொழுந்தே' எனத் தொழுது எழுவார்கள்; அவர்கள் பொன்னுலகில் தேவரொடும் இனிது இருப்பர்.

இனிய கனிகளை அளிக்கும் தேன்பலா மாங்கனி முதலிய பலமரஞ்செடி கொடிகள் நிறைந்ததும் தோகை மயில்கள், மழலைச் சொற்கள் பயிலும் கிள்ளைகள், அன்னங்கள் எனப் பலவும் சேர்ந்து அழகுடன் விளங்கும் நீண்ட வயல்களில் கயல்மீன்கள் உகளும் 'கோட்டூர் நற்கொழுந்தே' என்று தொழுது எழுவார்கள் அழியாத செல்வம் உடையராவதுடன், இப்பரந்த உலகில் அழியாப் புகழும் உடையராவர்.

தன்னை நினைந்து உருகுபவர் உள்ளத்தில் ஒளிவளர் விளக்கு; தனக்கு என்றும் அன்பராகும் அடியவர்கள் உண்ணும் அரிய அமுது; என அன்புடன் எத்திசையிலும் பத்தி செய்து, குருகுகள் வாழும் வயல்கள் சூழ்ந்த 'கோட்டூர் நற்கொழுந்தே' என்று தொழுது எழுமவர்களின் நீக்கற்கு அரிய வினைகள் அகன்று போகும்; இறைவனது அருள் பெறலாகும்.

பின்னிய நீண்ட சடையில் தூயமதி; ஊமத்தை மலர்; நெருங்கிய எருக்கு, ஆத்தி, வன்னியிலையும், இறந்த பிரமனின் மண்டையோடு உண்கலன்; புலித்தோல் ஆடை; கொன்றை மாலை பொன்னாபரணம் எனப் பொலிதரும் 'கோட்டூர் நற்கொழுந்தே' என்று தொழுது எழுமவரை என்றும் ஏத்துவாருக்கு இடரில்லை; கேடில்லை; ஏதமும் வந்தடையா.

மாட மாளிகைகள், கோபுரங்கள், கூடங்கள், அழகிய அரங்கங்கள், தெருக்கள், பக்கங்களில் சூழ்ந்த மதில்கள், பொன் மண்டபம் முதலியவை நிறைந்து, பூஞ்சோலைகள் குழ்ந்த 'திருக்கோட்டூர் நற்கொழுந்தே' என்று தொழுது எழுமவர் சிறிதும் கேடிலராகி நல்லுலகில் புகழுடன் விளங்குவர்.

ஒளிவீசும் வாளினைப் போலும் கோரைப் பல்லினனாகிய அரக்கன், இராவணன் கயிலை மலையாகிய உயர் வரையைப் பெயர்த்து எடுக்க முயலும்போது: உமை அஞ்சிச் சுளிக்க இறைவன் கால் விரலை ஊன்றினான்; ஊன்றவே, அவன் சோர்ந்து வருந்தினான். சோர்ந்திட்ட, அவனுக்கு வாட்படையும் வாழ்நாளும் அருள் செய்தவன்; குளிர்ச்சியுடைய பைம்பொழில்கள் சூழ்ந்த திருக்கோட்டூர் நற்கொழுந்தினைத் தொழுதெழுமவர் தாமரைத் தளிர் போன்ற திருவடிகளின் அருளைப் பெறுதற்குரிய தவத்தைச் செய்தவராவர்.

பத்தியோடு பாடியாடுகின்ற பத்தர்களுக்கு அருள்செய்கின்ற முத்தினைப் பவளத்தை; திருமாலும் பிரமனும் தேடிக் காண முடியாத செல்வத்தை; மகளிருடன் கூடி ஆடவர்கள் கைதொழும் 'திருக்கோட்டூர் நற்கொழுந்தே' எனத் தொழுதெழுமவர் அழிவிலாத செல்வத்தை உடையராகி, இவ்வுலகெலாம் நிகழும் புகழும் உடையவராவர்.

வளைந்த வெண்பிறையை அணிந்த சடையனை; திருக்கோட்டூர் நற்கொழுந்தினை, செழுந்திரளை, அலங்காரம் செய்து அடி போற்றுமின்; பொய்யிலா மெய்யனாகிய சிவனின் அருளினை என்றும் காணுதலில்லாக் கரிய சமணர்; தேரர் குண்டாக்கர் ஆகியோர் கூறும் சொற்களைப் பொருட்டாகக் கொள்ளாதே. சிவனைப் பத்தி செய்து தொழும் அடியவர் உறுதியாகப் பெருமையைப் பெறுவர்.

பந்து நிலவுகின்ற கைவிரல்கள், பவளம் போற் சிவந்த வாய், தேன்போல் இனிக்கும் பேச்சு ஆகியன உடையவள்; பாவை போல அழகியள் ஆகிய உமையைத் தன் உருவில் ஒருபாகமாகக் கொண்டவன்; கொத்துக் கொத்தாக மலர்கள் விரிகின்ற பூம்பொழில்களை உடைய திருக்கோட்டூர் நற்கொழுந்தினைச் செழும்பவளம் வந்து உலவும் காழியுள் ஞானசம்பந்தன் உரை செய்த சந்தம் பொருந்திய இத்தமிழ்மாலையினை வல்லவர் புகழைத் தாங்குவர்.