திருவலஞ்சுழி

நெஞ்சமே! நீ (இவ்) வையத்து, திருவலஞ்சுழி வாணனை வாயாரப்பன்னி ஆதரித்து ஏத்தியும் பாடியும் வழிபடும் அதனாலே என்ன புண்ணியஞ் செய்தனை? புண்ணியஞ் செய்ததா அன்றா என்னும் ஐயம் இல்லை. பல்வகைப் புண்ணியத்துள் இவ்வழிபாட்டிற்குரிய புண்ணியம் யாதென்பதே ஐயம். 'நல்வினைப் பயன்' என்று கொண்ட முடிவே அதற்குச் சான்றாயிற்று. அந்நல்வினையுள் யாது என்பது கருத்து. இத்திருமுறையுள் 79ஆவது திருப்பதிகத்துள் வரும் பல திருப்பாடலுள் 'பேதைமார்போலநீ வெள்கினாயே' 'மறவல்நீ மார்க்கமே நண்ணினாய்' என்றுள்ள சிறப்பையும் அவ்வுண்மையைக் குறித்தருளக் கருதிய ஸ்ரீசேக்கிழார் பெருமானார், 'அவமிலா நெஞ்சமே அஞ்சல் நீ உய்யுமாறு அறிதி' என்று அருளியதையும் உணர்ந்தால், நல்வினை பற்றிய ஐயம் இல்லாமையும் திருஞானசம்பந்தமூர்த்தி நாயனாருடைய திருவுள்ளத்தை நாம் உணரத்தகும் முறைமையும் தெளிவாகும். வாயாரப் பன்னுதல் பாடுதல் - வாக்கின் வினை. ஆதரித்தல் - மனத்தின்றொழில். ஏத்துதல் - காயத்தின் செயல்.

இனிதிருந்தமையாலே விண்டொழிந்தன வல்வினை. விண்டு - நீங்கி. கடல் - பாற்கடல். இறைஞ்சு வானவர்- வழிபடும் விண்ணவர். தாங்கிய - நஞ்சுண்டு காத்தருளிய. 'வண்டார் குழலி'- தேவியார் திருப்பெயர். அவை கோட்டாறு, கோளிலி, பிரமபுரம், மருகல் என்பவை. மெய்த்தொழில்- உண்மைத் தொண்டு.

திருந்தலார்- பகைவர். விறல்- பெருமை, வெற்றி. பரிந்து- இரங்கி. பத்தி - சிவபத்தி. 'பத்தி வலையிற் படுவோன் காண்க'. மத்தம்- மயக்கம். பிணியும் நோயும் மயக்கத்தால் வருவனவே. தெளிவு நோயை விளைவிக்காது. இணையடித் தலந்தான் புரம்செறுவன, அடியாரைக் காப்பன பத்தியில் வருவன. நோய்க்கு மருந்தாவன, மந்திரமாவன என்க. அப்பர் அருளிய 'சிந்திப்பரியன' என்பது முதலிய இருபது திருவிருத்தங்களையும்இங்கு எண்ணுக.

கறை- நஞ்சாலாய கறுப்பு. கதிர்- சூரியன். அறத்திறம் - தருமங்களின் வகைகளும் வேதாகம நூற்பொருளின் கூறுபாடும். கழல் சிலம்பு - உம்மைத்தொகை.

சிவபிரான் ஐம்பெரும் பூதரூபமாக உள்ளவர். அட்டமூர்த்தங்களுள் முதல் ஐந்து அம்மையப்பர், அர்த்தநாரீசுவரர், பவள வண்ணர், நீங்காது வாழ்பவர்.

இறைவன் திருமேனிக்கு ஒப்புரைக்க வேறு யாதும் இல்லாமையால் 'ஒருவரால் உவமிப்பதை அரியதோர் மேனியர்' என்க. ‘இப்படியன் இந்நிறத்தன் இவ்வண்ணத்தன் இவன் இறைவன் என்று எழுதிக் காட்டொணாதே (அப்பர்) அருவராதது - அருவருக்காதது. முறுமுறுப்பு, சுறுசுறுப்பு, கிறுகிறுப்பு முதலியவற்றைப்போல அறுவறுப்பு என்பதும் உண்டு. மனத்தை அறுப்பது பற்றிய பெயர். அஃது இடையெழுத்தாக மருவிற்று. அஞ்சனம்சேர் கண்ணார் அருவருக்கும் அப்பதமாய்க் குஞ்சி வெளுத்துடலம் கோணாமுன் நெஞ்சமே... சாய்க்காடு கைதொழுநீ சார்ந்து' (க்ஷேத்திரவெண்பா 15).

இதிற் குறித்த குன்றியூர் எங்குளதோ? தெரிந்திலது. 'வலம் என்றால் இடம் இருத்தல் வேண்டும்'. தலைப்படல்- சேர்தல். 'தம்மிற்றலைப்பட்டார்’ (திருக்களிறு 2) சேயிழை- தலைவி.

கொடியிடையும் மயிலை நேரொத்த சாயலும் உமாதேவியாரைக் குறித்தன. வல்லவர் காண்பவர். அல்லவர் காணார்.

அழலது- தீ. 'கற்றாங்கு எரியோம்பிக் கலியை வாராமே செற்றார்”.    அண்ணல் - பிரமன், அரவணை - பாம்பாகிய படுக்கை. துயின்றான் - திருமால். ஆயவர் - சிவபிரான். மழலை வீணையர்- ‘மிக நல்ல வீணை தடவி' பாதத்தால் சுழலும் மாந்தர்கள்- திருக்கோயிலை வலம் வரும் அன்பர்கள் . தொல்வினை - சஞ்சித கர்மம்.

தவம் புரிந்து அவம் செய்தல்- மேற்கொண்ட தவத்திற்கு ஒவ்வாத பாவச் செய்கையை உடையராதல். நெறி அல்லாதவற்றைப் போதிப்பர். தேறல்மின் - தெளியத்தக்கன அல்ல என்று தெளியாது ஒழிமின். பிறிவு இல்லாதவர் - இடைவிடாமல் வழிபடும் அடியவர்.

கூறன் - பாகத்தன். மருந்து - பிறவிநோய் தீர்க்கும் மருந்து. தீராநோய் தீர்த்தருள வல்ல மருந்து. 'வருந்துயரந் தீர்க்கும் மருந்து' 'காழிநாதன்' 'வேதியன்' என்பன ஆசிரியர் சிறப்புணர்த்தின. நவிற்றிய - திருவருள் நவிலச்செய்த 'நித்தம் நோய்கள் வாதியா' (தி. 2 ப. 79 பா. 4) வாதித்தல்- வருந்துதல்.