திருஅம்பர்த்திருமாகாளம்

அரிசிலாற்றின் வடகரையில் மாகாளத்தை இராப்பகல் இடைவிடாமல் வழிபடும் அடியார்களுக்கு நீக்குதற்கு அரிய வினைகள் நீங்கிப்போம். அவை மீண்டும் அவரை அடைய வல்லன அல்ல. 'அல்லும் நண்பகலும் தொழும் அடியவர்'. 'கங்குலும் பகலும் தொழும் அடியவர்' (பா. 4).

பாம்பாட்டுபவர். புலித்தோல் உடுப்பவர். கையில் எரி ஏந்துவர். ஏந்தி இரவில் ஆடுவர். இவர் சரிதைகள் இவை. இசைவன -இசைபாடுவன. தலைப்படுவார் - அடைவார்.

கணங்கள் பாடவும், தரிசித்தோர் வாழ்த்தவும் அவரவர் கருத்தை அறிந்து அருளும் சிவபிரான் எழுந்தருளிய அரிசிற்கரை மாகாளத்தை வணங்கும் உள்ளத்தோடும் சேர வல்லவர்களை அடையும் வன்மை வினைகளுக்கு இல்லை.

எவ்விடத்தும் ஒருசிறிதும் பிணி எய்திலர். கெடுதலிலர். தொங்கல்-மாலை.தாமம்-தார். காதன்மை - காதலின் இயல்பு.

நெதியம் - நிதியம். மதியம்- தோய்புனல். கதியம் - வழி. மாகாளத்துப் பரசிவனைப்புதுப்பூக்கள் சந்தனம் தூபம் (முதலியவை) கொண்டு ஏத்தி வழிபடும் சிவபுண்ணியத்தை உடையவர்க்கு அச்சிவபூஜையால் எய்தும் திருவருளினும் நிதியம் சுகபோகம் வேறு என்ன இருக்கின்றன?

கண் உலாவிய கதிர் ஒளி முடி- செஞ்சடை முடியின் ஒளியை உணர்த்திற்று. திலதம்- திலகம். வைத்தவர் - சிவபிரானார். உள்- மனத்தில். நிலாம்-நிலாவுகின்ற.

தூசு -உடை. அரையில் தோலுடையே. தூசு. கொள்கையே- கண்ணி. பூசுவது வெண்பொடி. புரிந்தவர் - விரும்பினவர். மாசு - மேகம். யாவர்? அவர் பெருமை பெறுவார் என்க.

பவ்வம் ஆர் (கடல்)- நீர்க்குமிழி நிறைந்த. நுரையும் ஆம். 'நுரை மொக்குள் பௌவத்தோடு நொவ்விய புற்புதங்கள் திரைகொள் நீர்க்குமிழி ஐந்தாம்' (சூடாமணி நிகண்டு 5, பெயர்ப்பிரிவு 2.5). மவ்வம்- மேகம். அழகு (தோய்பொழில்) எனல் பொருந்தாது (தமிழ் லெக்ஸிகன்.பக் 3112). கவ்வை- தோத்திர முழக்கம். தீயிற்பட்ட மரத்தூள் போல வினை அழியும்.

அவலமும் பிணியும், கவலையும் (ஆக்கும் பிறவியைக்) களைவார் மாகாளத்தைத் தொழுவாரே. அடியார்க்கே அவற்றைக் களையும் நிலைமை உண்டு. உய்யும் காரணம் அவர்க்கு உண்டு என்று நீவிர் கருதுமின்.

பிண்டி பாலர் - தலையிலே பீலி கட்டப்பட்டு. எறிகின்ற படையான பிண்டிபாலத்தை ஏந்திய ஒருவகைச் சமணர், 'பெருவலியதனை நோனான் பிண்டி பாலத்தை யேந்தி' சிந்தா. 2269 என்பதன் உரையில் நச்சினார்க்கினியர் எழுதியதைக் காண்க.

மண்மிசை தன்னோடு மாறு இல்லது - இப்பூமியில் தன்னுடன் ஒப்புக்கூறத் தக்கது. வேறு யாதும் இல்லாதது. ஈறும் ஆதியும் -அநாதி நித்தமுத்த சுத்த சித்துருவாகிய பரசிவம் உயிர்கட்கு அருளற் பொருட்டு ஆதியும் அந்தமும் ஆகி உபகரித்தல் குறித்தது. 'ஆதியும் அந்தமும் ஆயினார்' (திருவாசகம் 214). இறைவன் ஏறுவதால் ஏறு எனப் பெயர் பெற்றது எனல் இதுபோலும் இடங்களில் பொருந்துவதே.