திருவெழுகூற்றிருக்கை

வரிகள்‌ 1-5 சிவபெருமான்‌ எல்லாத்‌ தத்துவங்களையும்‌ கடந்து நிற்பவன்‌. மனம்‌ மெய்‌ வாக்குகளுக்கு எட்டாதவன்‌. ஏகரூபமாக இருப்பவன்‌. அவன்‌ ஐந்தொழில்களை நிகழ்த்த வேண்டி சிவம்‌, சக்தி என்ற இரண்டுவித உருவாகின்றவன்‌. விண்ணில்‌ தொடங்கி பூமி ஈறாக உள்ள பஞ்ச பூதங்களையும்‌ இருசுடர்களாகிய சூரியன்‌ சந்திரனையும்‌ மற்றும்‌ தேவர்களையும்‌ வலு நுகர்ச்சிப்‌ பொருள்களையும்‌ படைத்து, அவர்களை காக்கவும்‌ அழிக்கவும்‌ வல்ல, பிரம்மா, விஷ்ணு, உருத்திரன்‌ ஆகிய மும்மூர்த்திகளாகவும்‌ ஆகின்றவன்‌. பிரம்மாவையும்‌, விஷ்ணுவையும்‌ உடனாக்கிச்‌ சேர்த்து, உருத்திரத்‌ தன்மையைத்‌ தன்பால்‌ தேக்கி, ஒப்பற்ற ஒருவனாய்‌ நிற்பவன்‌.

வரிகள்‌ 6-8 மரங்களுக்கு எல்லாம்‌ தலைமையாக இருக்கும்‌ ஆலமரத்தின்‌ நிழலிலே எழுந்தருளியிருந்து, அவனது அழகிய பாதங்களை, உதயம்‌, மத்தியானம்‌, அஸ்தமனம்‌ என்கின்ற மூன்று காலங்களிலும்‌ தோத்திரம்‌ செய்த, சனகர்‌, சனந்தனர்‌, சனற்குமாரர்‌, சத்தியஞானதரிசினி என்னும்‌ நால்வர்க்கு உயர்ந்த உண்மை நெறியைச்‌ சின்முத்திரையால்‌ உணர்த்தி அருளியவர்‌. பிரம்மா முதல்‌ ஆத்மாக்கள்‌ தங்களின்‌ காட்சி என்ற புலனால்‌ எல்லாவற்றையும்‌ காண முடியாததால்‌, சூரியன்‌, சந்திரன்‌, அக்கினி ஆகிய மூவர்களையும்‌ முக்கண்களாகக்‌ கொண்டருளி அந்தகாரமாகிய இருளைப்‌ போக்கியவர்‌.

வரிகள்‌ 9 - 16 பெரிதாகிய கங்கை நதியையும்‌, ஒப்பில்லாத பாம்பினையும்‌, ஒருகாலத்திலும்‌ முதிர்ச்சி அடையாத பிறைச்‌ சந்திரனையும்‌ சூடியிருப்பவன்‌. பிரணவமாய்‌ இருந்துள்ள ஒரு காம்பினையும்‌ ஈர்க்கும்‌ கூர்மையினையும்‌, பிரம்மா, விஷ்ணு, உருத்திரன்‌ என்ற மூன்று இலைகளை உடைய சூலத்தையும்‌, நான்கு வேதங்களையும்‌ நான்கு கால்களை உடைய மான்‌ மன்றினையும்‌, பஞ்சாட்சரமாகிய ஐந்து தலைகளை உடைய அரவத்தையும்‌ கைகளில்‌ தரித்திருப்பவன்‌. நீர்‌ வற்றித்‌ தொங்கும்‌ வாயை உடையதும்‌ மதம்‌ பொருந்திய இரண்டு தந்தங்களை உடையதுமான ஒப்பற்ற யானையின்‌ பெருமையை அழித்து அதன்‌ தோலை உரித்தவன்‌. ஒப்பில்லாத மேருமலையாகிய வில்லை இருதலையும்‌ வளைய வாங்கி நானிலத்தோர்‌ அஞ்சி வியக்குமாறு முப்புரத்தையும்‌ அழித்து அதில்‌ இருந்த அசுரர்களையும்‌ அறுத்தனை.

வரிகள்‌ 17 - 20 ஐம்புலன்களான சத்த, பரிச, ரூப, ரச, கந்த ஆகிய வகைகளையும்‌, அந்தக்கரணங்களான மனம்‌, புத்தி, சித்தம்‌, அகங்காரம்‌ ஆகிய நான்கினையும்‌, முக்குணங்களான சாத்வீகம்‌, ராஜசம்‌, தாமசம்‌ ஆகிய மூன்றினையும்‌, இரு காற்றுக்களான பிராணன்‌, அபானன்‌ ஆகியவற்றினையும்‌ மூலாதாரத்தில்‌ ஒடுக்கிய தேவர்கள்‌ ஏத்த நின்றனை. ஒருமைப்பட்ட மனத்துடன்‌ சிவபெருமானின்‌ பாதங்களை நினைந்து, உபநயத்தில்‌ முன்பிருந்த பிறப்பையும்‌ அதன்பின்‌ உண்டான பிறப்பையும்‌ உணர்ந்து, மூன்று வேளைகளிலும்‌ செய்யப்படும்‌ செபம்‌, அனுட்டானம்‌, ஓமங்கள்‌ ஆகியவற்றைச்‌ செய்து,

வரிகள்‌ 21- 24 நான்கு வேதங்களையும்‌ ஓதி, ஐந்து வகை வேள்விகளான சிவபூசை, குருபூசை, மாகேசுர பூசை, சான்றோர்‌ உபசரிப்பு, அதிதி உபசரிப்பு ஆகியவற்றை முடித்து, ஆறு அங்கங்களான ஓதல்‌, ஓதுவித்தல்‌, வேட்டல்‌, வேட்பித்தல்‌, ஈதல்‌, ஏற்றல்‌ ஆகியவற்றை நடத்தி, இவைகளுக்கு ஆதாரமான பிரணவத்தையும்‌ உச்சரித்து, ஒழுங்குமுறைப்படி பயின்று, தேவர்களுக்குக்‌ கொடுக்கும்‌ அவிர்பாகத்தைக்‌ கொடுத்து, மழைபெய்விக்கும்‌ சான்றோர்களால்‌ பூசிக்கப்பட்ட பிரமபுரம்‌ என்ற திருப்பதியில்‌ விரும்பி எழுந்தருளி இருப்பவன்‌. வரி 25 ஆறுகால்களை உடைய வண்டுகள்‌ இசைபாடும்‌ பொழில்‌ சூழ்ந்த வேணுபுரம்‌ என்னும்‌ திருப்பதியில்‌ எழுந்தருளி இருப்பவன்‌. வேணுபுரம்‌ என்ற பெயர்‌ வரக்‌ காரணமாவது: வேணு என்பவன்‌ ஒரு இந்திரன்‌. அவனுடன்‌ கெஜமுகன்‌ என்ற அசுரன்‌ போர்‌ செய்ய அசுரனிடம்‌ தோற்றுவிடுகிறான்‌. அதனால்‌ அவன்‌ பிரமபுரத்தில்‌ எழுந்தருளி உள்ள சிவபெருமானிடம்‌ விண்ணப்பம்‌ செய்தான்‌. சிவபெருமான்‌ விநாயகப்‌ பெருமானை நோக்க, “நீ, யானை உருவம்‌ கொண்டு உனது வலது கொம்பை முறித்தெறிந்து கசமுகாசுரனைக்‌ கொன்று, வேணு என்கின்ற இந்திரனைச்‌ சுவர்க்க லோகத்தில்‌ குடிபுக விட்டுவா’ என்று திருவுளம்பற்ற, கணேச மூர்த்தியும்‌ அவ்வாறே செய்தார்‌. அதனால்‌ வேணுபுரம்‌ என்ற பெயர்‌ உண்டாயிற்று.

வரி 26 தேவர்கள்‌ முன்பு புகலிடம்‌ என்று புகுந்ததால்‌ திருப்புகலி என்னும்‌ பெயர்‌ பெற்ற பதியில்‌ எழுந்தருளி இருப்பவன்‌. புகலி என்னும்‌ பெயர்‌ வரக்காரணமாவது: தேவலோகமான அமராபதியைச்‌ சூரபத்மன்‌ என்ற அசுரன்‌ சங்காரம்‌ செய்தான்‌. அந்த அசுரனுடன்‌ தேவேந்திரன்‌ முதலான தேவர்கள்‌ யுத்தம்‌ செய்தும்‌ அவனை வெல்ல முடியாமல்‌ வேணுபுரத்திற்கு வந்து சிவபெருமானைச்‌ சரணடைந்தார்கள்‌. சிவபெருமான்‌ கருணை கூர்ந்து சுப்பிரமணியப்‌ பெருமானை வரவழைத்து, “நீ ஆறுமுகமும்‌ பன்னிரண்டு கைகளுமாய்‌ போய்‌ சூரபத்மனை செயித்து, தேவலோகத்தில்‌ தேவர்களை குடிபுகவிட்டு வர‌ திருவாய்‌ மலர்ந்தருள, முருகப்‌ பெருமானும்‌ அவ்வாறு செய்ததால்‌ புகலி என்னும்‌ பெயர்‌ உண்டாயிற்று. வரி 27 மிகவும்‌ கோபிக்கப்பட்ட கடல்சூழ்ந்த வெங்குரு என்னும்‌ திருப்பதியில்‌ எழுந்தருளி இருப்பவன்‌. வெங்குரு என்னும்‌ பெயர்‌ வரக்காரணமாவது: தேவகுருவான பிரகஸ்பதி தன்னைவிட வேறு கர்த்தா எவரும்‌ இல்லை என கர்வம்‌ அடைந்தான்‌. சிவபெருமான்‌ இவனது கர்வத்தை அடக்க வேண்டி, இவனுடைய அதிகாரங்களை மாற்றி அமைத்தார்‌. பிரகஸ்பதி பயத்துடன்‌ புகலி என்னும்‌ திருப்பதியில்‌ சிவபெருமானைச்‌ சரணடைந்தார்‌. சிவபெருமான்‌ கருணை கூர்ந்து அவனை மன்னித்து திரும்பவும்‌ அவனுக்கு தேவர்களின்‌ குருவாகிய அதிகாரத்தைக்‌ கொடுத்தார்‌. இதனால்‌ வெங்குரு என்னும்‌ பெயர்‌ உண்டாயிற்று. வரிகள்‌ 28-29 பாணி என்ற பிரளய வெள்ள நீரானது, பூமி, அந்தரம்‌, சுவர்க்கம்‌ என்கின்ற மூவுலகையும்‌ மூழ்கடித்த போது, அந்த பிரளய நீரைச்‌ சங்காரம்‌ பண்ணி அருளை அதன்மேலே தோணி போல்‌ மிதந்த வெங்குருவாகிய தோணிபுரம்‌ என்ற திருப்பதியில்‌ எழுந்தருளி இருப்பவன்‌. வரி 30 வேண்டினார்‌ வேண்டியதை அவர்கள்‌ வேண்டியபடியே கொடுக்கும்வண்ணம்‌ சங்கநிதி, பதுமநிதி என்ற இரண்டு நிதிகளும்‌ பூவும்‌ தராயுமாக எம்பெருமானைப்‌ பூசித்தமையால்‌ பூந்தராய்‌ எனப்பட்டது. இத்திருப்பதியில்‌ எழுந்தருளி இருப்பவன்‌. பூந்தராய்‌ என்னும்‌ பெயர்‌ வரக்காரணமாவது: ஒரு காலத்தில்‌ ‘தொலையாத வரம்‌' வேண்டி திருத்தோணிபுரத்தில்‌ சிவபெருமானை இரண்டு நிதிகளும்‌ பூசித்தனர்‌. சிவபெருமானும்‌ அவ்வரத்தைக்‌ கொடுத்து அருளி மகா சங்காரத்தில்‌ தம்முடைய திருக்கைகளில்‌ தரித்தருளும்‌ வரமும்‌ கொடுத்ததால்‌ பூந்தராய்‌ என்னும்‌ பெயர்‌ உண்டாயிற்று.

வரி 31 வரத்தைத்‌ தருவதான புரம்‌ என்று உணரத்தக்க சிரபுரம்‌ என்னும்‌ திருப்பதியில்‌ எழுந்தருளி இருப்பவன்‌. சிரபுரம்‌ என்ற பெயர்‌ வரக்‌ காரணமாவது: தேவர்களும்‌ பிரம்ம விஷ்ணுவும்‌ கூடி, கிடைத்த அமிர்தத்தை பங்கிடும்‌ முகமாக தேவர்களை வரிசையாக இருத்தினார்‌. அமிர்தம்‌ படைத்துக்‌ கொண்டு வரும்போது, இராகுவும்‌ கேதுவும்‌ அந்தப்‌ பந்தியில்‌ கள்ளத்தனமாய்‌ இருப்பதைக்‌ கண்டு, விஷ்ணுவானவர்‌ பரிமாறும்‌ சட்டுவத்தை வைத்து அவர்களின்‌ தலைகளை வெட்டிவிட்டார்‌. உடலை இழந்த பாம்புகள்‌ இரண்டும்‌ பூந்தராயில்‌, எழுந்தருளியிருக்கும்‌ சிவபெருமானைச்‌ சரணடைந்து, தங்களின்‌ வெட்டுண்ட இரண்டு சிரங்களுடன்‌ பூசித்தனர்‌. இதனால்‌ சிரபுரம்‌ என்ற பெயர்‌ உண்டாயிற்று. வரிகள்‌ 32 - 33 பெருமையுடைய கயிலாயம்‌ என்ற சிவபெருமானின்‌ ஆலயமான கயிலைமலையை புஜபலத்தால்‌ எடுத்த இராவணனின்‌ கர்வத்தை அடக்கியவன்‌. வரி 33 பிரஜாபதி என்ற பிரம்மரிஷி, கெளதம ரிஷியை நோக்கி, “நீ காம இச்சையை இன்னும்‌ வெற்றி கொள்ளவில்லையே’ என்று ஏளனம்‌ செய்தார்‌. இவர்‌ பிரம்மமிஷியை நோக்கி ‘நீ புறா வடிவம் எடுத்து நரமாமிசம் புசிப்பாய்’ என்று சபித்தார். ஒரு நாள் பிரஜாபதி புறா வடிவத்தில் மாமிசம் தேடி சோழ வம்சத்தின் அரசன் ஒருவனிடம் சென்று தனக்கு மாமிசம் தரும்படி கேட்டார். அரசனும், தன் உடலையே மாமிசமாக கொடுத்து சோர்ந்து விழுந்தான். பிரஜாபதியான புறா , ராசா சரீரம் பெரும்படியும், தன் சாப தோஷம் நீங்கவும்‌, சிரபுரத்தில்‌ எழுந்தருளியுள்ள சிவபெருமானைச்‌ சரணடைந்தார்‌. சிவபெருமான்‌ கருணை கூர்ந்து புறாவுக்கு சாப விமோசனம்‌ கொடுத்து அரசனையும்‌ உயிர்ப்பித்தார்‌. இதனால்‌ புறவம்‌ என்ற பெயர்‌ உண்டாயிற்று. வரிகள்‌ 34 - 35 ஆற்று நீர், வேற்று நீர், ஊற்று நீர் என்று சொல்லப்படுகின்ற முந்நீர் ஆகிய சமுத்திரத்தில் துயில்கின்ற நாராயணனும், நான்முகனாகிய பிரம்மாவும் அடியும் முடியும் தேடியும் காண முடியாத பண்பினனாய் இருந்தனை. வரி 35 சண்பை என்ற பெயர் வரக்காரணமாவது: துர்வாச முனிவரின் அசிரமத்தில் கிருஷ்ணர் அவதாரத்தில் உள்ள கோபால பிள்ளைகளை தங்களின் ஒருவளை கர்பிணியாக பாவனை செய்வித்து, அவள் பெற்றெடுப்பது ஆண்பிள்ளையா அல்லது பெண்பிள்ளையா என்று வேடிக்கையாக துர்வாச முனிவரைக் கேட்டனர். முனிவர் கோபமடைந்து ‘இவள் உங்கள் வம்சத்தை சங்கரிக்கும் இரும்பு உலக்கையைப் பெறுவாள்’ என்று சபித்தார். அவ்வாறே உலக்கை வெளிவந்தது. கிருஷ்ணர் அந்த செய்தியைக் கேட்டு அந்த இரும்பு உலக்கையை பொடியாகும்படி செய்து அவற்றை சமுத்திரத்தில் போட்டுவிட்டார். அந்த பொடியில் ஒரு வேப்பம் விதை அளவுள்ள ஒரு இரும்புத்துண்டை ஒரு மீன் விழுங்கியது. அந்த மீனைப்‌பிடித்த மீன் வேடன் ஒருவன், அந்த இரும்புத்துண்டை தனது அம்பில்‌ பொருத்தினான்‌. மற்ற இரும்புத்துண்டுகள் கடல் அலையால் ஒதுக்கப்பட்டு சண்பைக்‌ கதிர்களாக முளைத்தன. கோபாலப்பிள்ளைகள் அந்தக் கதிர்களை விளையாட்டாக பிடுங்கியபோது, அதனால்‌ அவர்கள்‌ காயப்பட்டு இறந்தார்கள்‌. கிருஷ்ணர்‌ இதைக்‌ கேள்விப்பட்டு ஆலமரத்தின்‌ ஒரு இலையிலே யோகாசனமாக ஒரு பாதத்தை மடித்து மற்றொரு காலை தூக்கி அமர்ந்திருந்தார்‌. அந்த சமயத்தில்‌ வேடனுக்கு அந்தப்‌ பாதம்‌ ஒரு செம்பருந்துபோல்‌ தோற்றமளித்ததால்‌ அதன்மேல்‌ அம்பை எய்தான்‌. அதனால்‌ கிருஷ்ணரும்‌ பரமபதத்தை அடைந்தார்‌. இந்தச்‌ சாபம்‌ துர்வாச முனிவரை சென்றடைந்தது. சாப விமோசனம்‌ பெற முனிவர்‌ புறவம்‌ என்ற திருப்பதியில்‌ எழுந்தருளிய சிவபெருமானிடம்‌ சரணடைந்தார்‌. சிவபெருமான்‌ கருணைகூர்ந்து சண்பை சாபத்தை நீக்கி, சண்பை முனி என்ற பெயரையும்‌ தந்தருளினார்‌. இதனால்‌ சண்பை என்ற பெயர்‌ உண்டாயிற்று.

வரிகள்‌ 36 - 37 வேதாகம புராணங்களிலும்‌ சாத்திரங்களிலும்‌ உள்ள உண்மைகளைப்‌ பற்றி ஐயமுற்றிருக்கின்ற அமரர்களும்‌ அறுவகைச்‌ ச௬ுவைகளான கைப்பு, புளிப்பு, கார்ப்பு, உவர்ப்பு, துவர்ப்பு,தித்திப்பு என்னும்‌ ௬வைகளை உச்சக்‌ காலத்திற்கு முன்னரே புசிக்கும்‌ புத்தர்களும்‌, ஊழிக்காலத்தும்‌ சிவபெருமானை உணராமல்‌ இருக்கின்றனர்‌. மிகவும்‌ விஷத்தையுடைய காளி என்கின்ற நாகம்‌ பூசித்ததால்‌ சீகாழி என்னும்‌ பெயரை உடைய திருப்பதியில்‌ எம்பெருமான்‌ எழுந்தருளி இருக்கின்றான்‌. வரி 38 ஏழிசை என்பது குரல்‌, துத்தம்‌, கைக்கிளை, உழை, இளி, விளரி, தாரம்‌ ஆகியன. குரல்‌ என்பது சங்கின்‌ ஒலி, துத்தம்‌ என்பது ஆண்மீனின்‌ பிளிறு, கைக்கிளி என்பது குதிரையின் குரல்‌. இளி என்பது மயிலின்‌ குரல். விளரி என்பது கடலின்‌ ஓசை. தாரம்‌ என்பது காடை என்ற பட்சியின்‌ குரல்‌.இந்த ஏழுவித நாதங்களையும்‌ புகழ்ந்தனை. கொச்சை என்ற திருப்பதியில்‌ எழுந்தருளினை. கொச்சை என்ற பெயர்‌ வரக்‌ காரணமாவது: பராசரர்‌ என்ற பிரம்மரிஷி,மற்ற ரிஷிகளை நோக்கி, “நீங்கள்‌ பிரம்மச்சரியத்தைக்‌ கடைபிடிக்காமல்‌ குடும்ப வாழ்க்கை அனுசரிக்கின்றீர்கள்‌’ என்று தூஷித்தார்‌. மற்ற முனிவர்கள்‌, “நீ மச்ச கந்தியைப்‌ புணர்ந்து மச்சகந்தம்‌ நீக்க முடியாமல்‌ அது உன்னைப்‌ பற்றுவதாக' என்று பராசர ரிஷியை சபித்தனர்‌. அதன்படியே மச்ச கந்தியைப்‌ புணர்ந்து, துர்க்கந்தத்தால்‌ வருந்தினார்‌. இந்தச்‌ சாபத்தை நீக்க வல்லவர்‌ சண்பைத்‌ திருப்பதியில்‌ எழுந்தருளியுள்ள சிவபெருமானே என்று உணர்ந்து அப்பெருமானைச்‌ சரணடைந்தார்‌. பெருமான்‌ கருணை கூர்ந்து துர்க்கந்தத்தை நீக்கி, கொச்சை முனி என்கின்ற சந்தான நாமத்தையும்‌ தந்தருளினார்‌. இதனால்‌ கொச்சை என்ற பெயர்‌ உண்டாயிற்று. வரிகள்‌ 39 - 41 அறுபதங்களான, பிரத்தி - பிரத்தியாகாரம்‌, துல்லியம்‌ - துல்லியாதீதம்‌, வித்தை - அவித்தை என்கின்ற பதங்களிலும்‌, கல்வியான ஆசு, மதுரம்‌, சித்திரம்‌, வித்தாரம்‌, விரையம்‌ என்கின்ற ஐந்திலும்‌, நான்கு வேதங்களான இருக்கு, யசூர்‌, சாமம்‌, அதர்வனம்‌ என்பதிலும்‌, இறந்தகாலம்‌, நிகழ்காலம்‌, வருங்காலம்‌ என்கின்ற மூன்று காலங்களிலும்‌ தோன்றி நிற்கின்ற திரிமூர்த்தி ஆயினை.

வரி 42 சக்தி சிவம்‌ என்ற இரண்டும்‌ ஒன்றாகிய அர்த்த நாரீசுவரர்‌ வடிவமும்‌, தானே ஒரு எல்லையில்லாத சிவமாயிருந்த பெருமையும்‌, வரிகள்‌ 43 - 45 மறுபிறப்பு இல்லாத பிரம்ம வம்சத்தில்‌ தோன்றி, தீக்கைகளால் மும்மலங்களும் கழுவப்பட்ட கவுணியர்‌ கோத்திரத்தில்‌ தோன்றியவர்‌ ஞானசம்பந்தன்‌. அவர்‌ அருளிய இப்பதிகத்தை கழுமலம்‌ என்ற முதுபதியிலே எழுந்தருளியுள்ள பிரமனது மண்டை ஓட்டில்‌ உண்ணும்‌ பெருமானே அறிவார்‌.

வரி 46 அத்தன்மையான இயல்புடையது ஆதலின்‌ வரி 47 நின்னை நினைக்க வல்லவர்களுக்கு மறுபிறப்பு என்பது இல்லை. சொரூப நிலையில்‌ விளங்கும்‌ பரசிவம்‌ ஆகிய நீ உனது இச்சையால்‌ ஐந்தொழில்களை நிகழ்த்த வேண்டி எடுத்துக்‌ கொண்ட ஓருருவமாகிய திருமேனியை உடையை ஆயினை. உன் சக்தியைக் கொண்டு அந்த ஐந்தொழில்களை நடத்தும் திருவுளக் குறிப்போடு சக்தி சிவம் என்னும் இரு உருவாயினை. விண் முதலிய பூதங்களையும் சந்திர சூரியர்களையும் தேவர்கள் மக்கள் முதலியோர்களையும் படைத்து காத்து அழிக்க அயன் அரி அரன் என்னும் மும்மூர்திகள் ஆயினை. திருமால், பிரமன்ஆகிய இருவரையும் வலத்திலும் இடத்திலும் அடக்கி ஏகமூர்த்தியாய் நின்றாய். ஒப்பற்ற கல்லால மரநிழலில்‌ உனது இரண்டு திருவடிகளை முப்பொழுதும்‌ ஏத்திய சனகர்‌, சனந்தனர்‌ முதலிய நால்வர்க்கு ஒளிநெறியைக்‌ காட்டினாய்‌. சூரியன்‌ சந்திரன்‌, அக்கினி ஆகியோரை மூன்று கண்களாகக்‌ கொண்டு உலகை விழுங்கிய பேரிருளை ஓட்டினாய்‌. கங்கையையும்‌ பாம்பையும்‌ பிறைமதியையும்‌ முடிமிசைச்‌ சூடினாய்‌. ஒரு தாளையும்‌ ஈருகின்ற கூர்மையையும்‌ முத்தலைகளையும்‌ உடைய சூலத்தையும்‌ நான்கு கால்களையும்‌ உடைய மான்‌ கன்று, ஐந்து தலை அரவம்‌ ஆகியவற்றையும்‌ ஏந்தினாய்‌. சினந்து வந்த; தொங்கும்‌ வாயையும்‌ இரு கோடுகளையும்‌ கொண்ட ஒப்பற்ற யானையை அதன்‌ வலி குன்றுமாறு அழித்து அதன்‌ தோலை உரித்துப்‌ போர்த்தாய்‌. ஒப்பற்ற வில்லின்‌ இருதலையும்‌ வளையுமாறு செய்து கணை தொடுத்து முப்புரத்தசுரர்களை இவ்வுலகம்‌ அஞ்சுமாறு கொன்று தரையில் அவர்கள்‌ இறந்து கிடக்குமாறு அழித்தாய்‌. ஐம்புலன்கள்‌ நான்கு அந்தக்‌ கரணங்கள்‌, முக்குணங்கள்‌ இருவாயுக்கள்‌ ஆகியவற்றை ஓடுக்கியவர்களாய தேவர்கள்‌ ஏத்த நின்றாய்‌. ஒருமித்த மனத்தோடு, இரு பிறப்‌பினையும்‌ உணர்ந்து முச்சந்திகளிலும்‌ செய்யத்‌ தக்க கடன்களை ஆற்றி நான்மறைகளை ஓதி ஐவகை வேள்விகளையும்‌ செய்து ஆறு அங்கங்களையும்‌ ஓதி பிரணவத்தை உச்சரித்து தேவர்களுக்கு அவி கொடுத்து மழை பெய்விக்கும்‌ அந்தணர் வாழும்‌ பிரமபுரத்தை விரும்பினாய்‌. ஆறுகால்களை உடைய வண்டுகள்‌ இசைபாடும்‌ பொழில்‌ சூழ்ந்த வேணுபுரத்தை விரும்பினாய்‌. தேவர்கள்‌ புகலிடம் என்று கருதி வாழ்ந்த புகலியை விரும்பினாய்‌. நீர்‌ மிகுந்த கடல்‌ சூழ்ந்த வெங்குரு என்னும்‌ தலத்தை விரும்பினாய்‌. மூவுலகும்‌ நீரில்‌ அழுந்தவும்‌ தான்‌ அழுந்தாது மிதந்த தோணிபுரத்தில்‌ தங்‌கினாய். வழங்கக்‌ குறையாத செல்வ வளம்‌ மிக்க பூந்தராயில்‌ எழுந்தருளினாய்‌. வரத்தருவதான சிரபுரத்தில்‌ உறைந்தாய்‌. ஒப்பற்ற கயிலை மலையைப்‌ பெயர்த்த பெருந்திறல்‌ படைத்த இராவணனின்‌ வலிமையை அழித்தாய்‌. புறவம்‌ என்னும் தலத்தை விரும்பினாய்‌. கடலிடைத் துயிலும்‌ திருமால்‌ நான்முகன்‌ ஆகியோர்‌ அறிய முடியாத பண்பினை உடையாய்‌. சண்பையை விரும்பினாய்‌. ஐயுறும்‌ சமணரும்‌ அறுவகையான பிரிவுகளை உடைய புத்தரும்‌ ஊழிக்காலம்‌ வரை உணராது வாழ்நாளைப்‌ பாழ்போக்கக்‌ காழிப்பதியில்‌ எழுந்தருளியுள்ளாய்‌. வேள்வி செய்வோனாகிய ஏழிசையோன்‌ வழிபட்ட கொச்சை வயத்தை விரும்பி வாழ்கின்றாய்‌. ஆறு பதங்கள்‌, ஐந்து வகைக்‌ கல்வி, நால்வேதம்‌, மூன்று காலம்‌, ஆகியன தோன்ற நிற்கும்‌ மூர்த்தியாயினாய்‌. சத்தி சிவம்‌ ஆகிய இரண்டும்‌ ஓருருவமாய்‌ விளங்கும்‌ தன்மையையும்‌ இவ்விரண்டு நிலையில்‌ சிவமாய்‌ ஒன்றாய்‌ இலங்கும்‌ தன்மையையும்‌ உணர்ந்த குற்றமற்ற அந்தணாளர்‌ வாழும்‌ கழுமலம்‌ என்னும்‌ பழம்பதியில்‌ தோன்றிய கவுணியன்குடித்‌ தோன்றலாகிய ஞானசம்பந்தன்‌ கட்டுரையை விரும்பிப்‌ பிரமன்‌ மண்டையோட்டில்‌ உண்ணும்‌ பெருமானே அறிவான்‌. அத்தன்மையை உடைய நின்னை உள்ளவாறு அறிவார்‌, நீண்ட இவ்வுலகிடை இனிப்‌ பிறத்தல்‌ இலர்‌. குருவருள்‌: ஞானசம்பந்தர்‌ அருளிய சித்திரக்‌ கவிகளுள்‌ ஒன்றாகிய திருவெழுகூற்றிருக்கை ஒன்றை மட்டுமே பாராயணம்‌ செய்பவருக்கும்‌, அவர்‌ அருளிய தேவாரத்‌ திருப்பதிகங்கள்‌ அனைத்தையும்‌ ஓதிய பயன்‌ இட்டும்‌ என்பது மரபு. சிவபாத இருதயர்‌, திருஞான சம்பந்தர்‌ ஓதி வரும்‌ திருப்பதிகங்களை நாள்தோறும்‌ பாராயணம்‌ செய்வதை நியமமாகக் கொண்டிருந்தார்‌. பதிகம்‌ பெருகப்‌ பெருகப்‌ பாராயணம்‌ செய்வதில்‌ தம்‌ தந்தையார் இடர்ப்படுதலைக்‌ கண்ட திருஞானசம்பந்தர்‌ இத்திருவெழுகூற்றிருக்கையை அருளி இதனை ஓதி வந்தாலே அனைத்துத்‌ திருப்படுகங்களையும்‌ ஓதிய பயனைப்‌ பெறலாம்‌ எனக் கூறினார்‌ என்பர்‌.