- Sorkurukkal aanadhum sodhimeeni aanadhum
- Meykkurukkal aanadhum veenapuusai seyvadhum
- Sarkurukkal aanadhum saaththirangal solvadhum
- Seykkurukkal aanadhum thirandurunda thuumaiyee.
- Sorkurukkal aanadhum sodhimeeni aanadhum
- Meykkurukkal aanadhum veenapuusai seyvadhum
- Sarkurukkal aanadhum saaththirangal solvadhum
- Seykkurukkal aanadhum thirandurunda thuumaiyee.
Commentary
Makkalidam veedamittup porul parikkum poli kurumaargalaiyum, pagattaana puras sadangugalaiyum sivavaakkiyar migak kadumaiyaagas saadugiraar. Vaaychchollai mattumee muuladhanamaagak konda sorkuru, than udalai jothi meeniyaagak kaattikkollum poli aanmiigavaadhi, udalin puraththuuymaiyai mattumee potrum meykkuru, virumbiyavaaru aadambarap puusaigalai nadaththum madhavaadhigal, saaththirangalai kilippillai pol oppuviththuth thangalai sarkuru enru thambattam adiththuk kolvor, verum sadanguk kiriyaigalais seyyum seykkuru ena evaraayinum, avargal meygnaanaththai unaraadhapodhu indha veedangalum sadangugalum thirandu urunda malak kuviyalum thiittumee (thirandurunda thuumai) anri veerillai. Thaayin karuppaiyil udhiramum malasalamumaay urunda indha uun udalai vaiththukkondu aanmigap pagattu peesuvadhu madamai; ulloliyaith thuundith than udalai azhiyaadha piranava oliyaaga maatrum agagnaanamee unmaiyaana mukthi enpadhai ippaadal unarththugiradhu.
Word-guru, body of light, guru of the true body, the worship one happens to want, good guru, the treatises, guru of rites: each title is allowed to finish naming itself. Then the whole set is called one thing. It is purity, clumped and rolled into a ball. Anyone hoping the right kind of teacher would be spared has already lost that hope. The roles are the lump. What had been praised as cleanliness now sits there as a mass you can see.
The teaching
Sivavakkiyar mounts a scathing critique of religious commercialization and spiritual hypocrisy. Charlatans and institutional teachers hoard flamboyant titles—verbal masters (Sorkuru), masters professing bodies of light (Sodhimeeni), gurus of the physical frame (Meykkuru), and self-styled satgurus (Sarkuru) who merely recite scriptures and conduct customized rituals for patronage. The Siddha strips away these sanctimonious robes to reveal that all outer spiritual roles and formal ceremonies, when divorced from direct inner illumination, are nothing more than rolled-up balls of mortal impurity (Thirandurunda thuumai). True awakening does not consist of peddling sacred jargon or presiding over external ceremonies, but in transcending the physical vessel and its egoic delusions entirely.